Pancratiusparochie Sloten






link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook

Kijk, ik maak alles nieuw

paus Franciscus

gepubliceerd: vrijdag, 25 augustus 2017

Beste broeders en zusters, goedemorgen!

We hebben geluisterd naar het Woord van God in het boek Apokalyps, en dat klinkt zo: “Kijk, Ik maak alles nieuw” (Apk. 21, 5). De christelijke hoop baseert zich op het geloof in God die alles nieuw maakt in een mensenleven, in de geschiedenis, in de kosmos. Onze God is een God die alles nieuw maakt, want Hij is de God van de verrassingen.

Het is niet christelijk om rond te wandelen met je blik naar beneden gericht, zoals varkens dat altijd doen, zonder je ogen op de horizon te richten. Alsof onze wandeling hier tot een einde komt, binnen de reikwijdte van een paar meter; alsof er in ons leven geen doel of toevluchtsoord zou zijn en we gedwongen zijn tot een eeuwig ronddolen, zonder dat onze inspanningen enige zin hebben. Dat is niet christelijk.

De laatste pagina’s van de Bijbel tonen ons de laatste horizon van de wandeling van de gelovige: het Jeruzalem van de Hemel, het hemelse Jeruzalem. Dat wordt vooral voorgesteld als een immense woning waar God alle mensen ontvangt om definitief onder hen te wonen (vlg. Apk. 21,3). En dat is onze hoop.

En wat zal God doen als we eindelijk bij Hem zijn? Hij zal een oneindige tederheid voor ons voelen, als een vader die zijn kinderen ontvangt nadat ze lang gestreden en geleden hebben. Johannes profeteert in de Apokalyps: “Zie hier Gods woning onder de mensen! […] Hij zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal niet meer zijn; geen rouw, geen geween, geen smart zal er zijn, want al het oude is voorbij.” […] “Zie, Ik maak alles nieuw.” (21,3-5). De God van het nieuwe!

Probeer dit gedeelte van de Heilige Schrift eens te overdenken. Niet op een abstracte manier, maar na het lezen van een verhaal uit onze tijd, na het kijken van het nieuws of het lezen van de kranten waar heel veel drama’s instaan, waar heel veel trieste verhalen in worden verteld waaraan we allemaal gewend dreigen te raken. Ik heb net een aantal mensen uit Barcelona begroet: wat een triest nieuws hoor je daarvandaan! Ik heb ook een aantal mensen uit Congo begroet, en wat een triest nieuws hoor je dan! En nog zoveel meer! En dan noem ik slechts twee landen van al diegenen die hier zijn...

Denk eens aan de gezichten van bange kinderen in de oorlog, aan het gehuil van moeders, aan de dromen van zo veel jongeren die in duigen zijn gevallen, aan de vluchtelingen die vreselijke reizen ondernemen en talloze malen worden uitgebuit…. Het leven bestaat helaas ook uit dit soort dingen. Je zou soms zeggen dat het vooral uit dit soort dingen bestaat.

Dat zou kunnen. Maar er is een Vader die met ons meehuilt; er is een Vader die tranen van oneindig mededogen huilt bij het zien van zijn kinderen. Wij hebben een Vader die kan huilen, die met ons meehuilt. Een Vader die op ons wacht om ons te troosten, omdat Hij ons lijden kent en ons heeft voorbereid op een andere toekomst. Dat is de grote visie van de christelijke hoop die zich verspreidt over alle dagen van ons bestaan en ons op wil tillen.

God heeft onze levens niet per ongeluk gewild en zichzelf en ons gedwongen tot moeilijke en angstige nachten. Nee, Hij heeft ons geschapen omdat Hij ons gelukkig wil zien. Hij is onze Vader en als wij hier nu een leven doormaken dat niet is zoals Hij het voor ons heeft gewild, dan garandeert Jezus ons dat God zelf met zijn verlossende werk bezig is. Hij werkt aan onze verlossing.

Wij geloven en weten dat de dood en de haat niet het laatste woord hebben over het verhaal van het menselijk leven. Christen zijn betekent een nieuw perspectief hebben: een blik vol hoop. Sommige mensen geloven dat al het geluk van een leven in de jeugd en in het verleden ligt, en dat het leven een langzaam verval is. Weer anderen menen dat ons geluk slechts bestaat uit vluchtige momenten en dat het leven van de mens vol zinloosheid zit. Van die mensen die bij veel ellende zeggen: “Ach, het leven is zinloos. Onze weg is die van de zinloosheid.”

Maar wij christenen geloven dat niet. Wij geloven veeleer dat er aan de horizon van een mensenleven een zon is die altijd licht geeft. Wij geloven dat onze mooiste dagen nog moeten komen. Wij zijn meer mensen van de lente dan van de herfst. Ik zou nu graag willen vragen – antwoord allemaal in je hart, in stilte, maar antwoord -: “Ben ik een man, een vrouw, een jongen, een meisje van de lente of van de herfst? Bevindt mijn ziel zich in de lente of in de herfst?”. Geef jezelf allemaal een antwoord.

We vangen een glimp op van het ontkiemen van een nieuwe wereld, in plaats van de vergeelde bladeren aan de takken. Wij vervallen niet in nostalgie, in weemoed, in geweeklaag: we weten dat God ons wil zien als een belofte en als de onvermoeibare telers van dromen. Vergeet die vraag niet: “Ben ik een mens van de lente of van de herfst?”. Iemand van de lente die de bloem, de vrucht, de zon verwacht die Jezus is, of iemand van de herfst, die altijd het hoofd naar beneden laat hangen, verbitterd, en die, zoals ik al eens heb gezegd, met een verzuurd gezicht rondloopt.

De christen weet dat het Rijk Gods, zijn Heerschappij van liefde, groeiende is, als een groot graanveld, ook al staat er onkruid tussen. Er zijn altijd problemen, geroddel, oorlogen, ziektes… er zijn problemen. Maar het graan groeit en uiteindelijk zal het kwaad uitgeroeid worden.

De toekomst behoort ons niet toe, maar we weten dat Jezus Christus de grootste genade van het leven is: Hij is de omhelzing van God die ons opwacht aan het einde, maar die ons nu al begeleidt en ons troost op de reis. Hij leidt ons naar de grote ‘woning’ van God onder de mensen (vlg. Apk. 21,3), met zovelen broeders en zusters, en we zullen de herinneringen van onze dagen daar beneden naar God brengen. En het zal prachtig zijn om op dat moment te ontdekken dat niets verloren is gegaan, geen enkele glimlach en geen enkele traan.

Hoe lang ons leven ook heeft geduurd, het zal lijken alsof het in een zuchtje voorbij is gegaan. En om te ontdekken dat de schepping niet is gestopt op de zesde dag van Genesis, maar onvermoeibaar is doorgegaan, omdat God zich altijd om ons heeft bekommerd. Tot aan de dag waarop alles vervolmaakt zal worden, op de ochtend waarop alle tranen gedroogd zullen worden, op het exacte moment waarop God zijn laatste zegening zal uitspreken: “Zie”, zegt de Heer, “Ik maak alles nieuw!” (vers 5). Ja, onze Vader is de God van het nieuwe en van de verrassingen. En op die dag zullen we allemaal echt gelukkig zijn, en zullen we huilen. Ja, maar het zullen tranen van vreugde zijn.

Paus Franciscus

(tekst uitgesproken tijdens de algemene audiëntie van 23 augustus)

overzicht van bijdragen:
zaterdag, 6 januari 2018Kiezen voor het licht van Christus
dinsdag, 5 december 2017De moed om te aanvaarden dat men aanvaard is??
zaterdag, 2 december 2017Hoopvol verwachten
zondag, 5 november 2017Spirituele alzheimer?
zaterdag, 21 oktober 2017Wees niet bang, maar blijf geloven
zaterdag, 23 september 2017Wees niet bang om te dromen. Droom!
zaterdag, 9 september 2017God wil dat we dromen
vrijdag, 25 augustus 2017Kijk, ik maak alles nieuw
zondag, 20 augustus 2017een Licht op zoek naar jou
vrijdag, 4 augustus 2017Doopsel, begin van de hoop
vrijdag, 9 juni 2017God als Vader die niet zonder ons kan
zaterdag, 3 juni 2017Ik geloof in de heilige Geest
vrijdag, 26 mei 2017De weg van de hoop
zaterdag, 13 mei 2017Maria, moeder van hoop
maandag, 8 mei 2017Heb je dat wel eens?
vrijdag, 5 mei 2017Een flakkerend lichtje
maandag, 1 mei 2017Maria
dinsdag, 25 april 2017Bewaar mij in Uw liefde
maandag, 17 april 2017Bidden is je handen openen voor God
woensdag, 1 maart 2017De ander is een gave
dinsdag, 28 februari 2017Hoe ziet de wereld van God eruit?
zondag, 19 februari 2017Getuige van de verrezen Jezus?
zaterdag, 11 februari 2017Wat is ware stilte?
donderdag, 15 december 2016We vieren Kerstmis, de dag van het Kind
vrijdag, 25 november 2016De Adventstijd
donderdag, 17 november 2016Toespraak paus Franciscus tgv de Nederlandse dag
woensdag, 26 oktober 2016Zondagmorgengebed
zondag, 25 september 2016Gods liefde
woensdag, 21 september 2016vrede
zondag, 11 september 2016verbeelding